Karadağ ve Renk Cümbüşü - (2.5.2002) |
Trabzon'a bağlı Vakfıkebir ve Akçaabat Düzköy yolundan ulaşılabilen bir yayla alanıdır Karadağ... Adını 1946 m.lik Karadağ tepesinden almış olan bu eşsiz güzellikteki yer, 5 Mart 1990 tarihinde Bakanlar Kurulu kararı ile turizm merkezi ilan edilmiş.
Bir parçamın oraya ait olduğu topraklar olan Karadağ, aynı zamanda dedelerimin yaşadığı bir yermiş...
Oradaki renk cümbüşünü -renk cümbüşü diyorum çünkü 70lik ninelerden 18lik genç kızlara kadar herkes rengarenk giyinmişti -bunu, bu kadınların evlerinde yaptıkları ve satmaya çalıştıkları heybeleri, allı pullu el işlemeleri çok güzel bir şekilde yansıtıyordu...
İşin komik yanı, 70lik ninelerin genç kızlardan çok daha cilveli olmasıydı... Heh he!!... alınlarındaki derin çizgiler zor hayat koşullarının iziydi belki! Ne var ki, kıpkırmızı tonton yanakları şehir karmaşasından uzakta yaşamanın rengiydi bence....
Yolda rastladığım Rukiye Nine benim en favori karakterim oldu... Görünce bütün gruptan “Nasıl yani yaa?!!â€? sesleri yükselmeye başladı, kıkırdamalar sürüp giderken hemen resmini çektim şaşkın kahraman ninemizin... Kahramandı evet!! O, eşeğinin boynundaki ipi çekerek aheste aheste varıyordu, yolu 2 saat çeken Karadağ'a... Ama bizi şaşkına çeviren manzara, bu değildi! Bütün çalı çırpı Rukiye Nine'nin sırtına kalın bir iple bağlanmıştı... Eşeğin ise sırtı bomboştu! Keyfi yerindeydi hayvanın !!
Oradaki insanların güzelliğini anlatmaya kelimelerin yeteceğini sanmıyorum. Hiç ayrılmak istemedim... İyilikten güzellikten kim ayrılmak ister ki! Hiç tanımadığınız yüzler sizi kırk yıldır tanıyormuş gibi gülümsüyor, gözlerinizin içine bakarak... Aynı gözler sofralarına davet ediyorlar sizi. şenlikte kadınların evlerinin önüne kurdukları düzenekte pişirdikleri gözlemelerin, hamsili pilavların, kuymakların o enfes tadını unutamıyorum... Belki de içine kattıkları samimiyettendi bütün yemeklerin tadı... Karadağ şenlikleri... Bütün yaylaya yayılan kemençe sesi.. ve insanların gülen gözleri.. hala aklımın kıvrımlarında dolanıyor...
